Ήχοι και Θόρυβοι
Πώς ορίζεται ο "θόρυβος" και πώς μετριέται;
Ο θόρυβος μπορεί να περιγραφεί γενικώς ως ένας ανεπιθύμητος ήχος. Από υποκειμενική άποψη, ο θόρυβος είναι ένας παλμός του αέρα που γίνεται αντιληπτός από το ανθρώπινο αυτί. Από αντικειμενική άποψη, αντιθέτως, ο ήχος είναι μια διακύμανση πίεσης που έχει ένταση και μήκος κύματος (βήμα). Η ένταση του ήχου εξαρτάται από το επίπεδο της πίεσης που εκφράζεται σε decibel (dB) και μπορεί να μετρηθεί με ακρίβεια από ειδικό tester. Η συχνότητα εκφράζεται αντιθέτως σε κύκλους ανά δευτερόλεπτο και έχει ως μονάδα μέτρησης το hertz (Hz).
Γιατί είναι αναγκαία η καλή μόνωση κατά του θορύβου;
Η έκθεση σε υψηλά επίπεδα θορύβου μπορεί να είναι επιβλαβής για την υγεία του ανθρώπου και επικίνδυνη σε καταστάσεις στις οποίες απαιτείται προσοχή σε ενδεχόμενους κινδύνους. Η τελευταία περίπτωση είναι συχνή σε εγκαταστάσεις παραγωγής, όπου οι θόρυβοι που παράγουν τα μηχανήματα καθιστούν δύσκολη την αναγνώριση των ηχητικών σημάτων προειδοποίησης που εκπέμπουν. Η παρατεταμένη έκθεση σε υψηλά επίπεδα θορύβου μπορεί να προκαλέσει απώλεια της ακουστικής ικανότητας.
Ωστόσο, ακόμη και όταν τα επίπεδα δεν είναι ιδιαίτερα υψηλά, ο θόρυβος είναι ένα στοιχείο που μπορεί να προκαλέσει αναποτελεσματικότητα στην εργασία και μείωση της απόδοσης. Ειδικότερα, οι διαλείποντες ή χαμηλής συχνότητας θόρυβοι έχουν ως αποτέλεσμα τη διατάραξη της συγκέντρωσης του ανθρώπου. Τέτοια παραδείγματα είναι οι θόρυβοι από συσκευές γραφείου, την κίνηση στους δρόμους και τις εργασίες συντήρησης. Αντιθέτως, οι παρατεταμένοι θόρυβοι υψηλής συχνότητας, όπως αυτοί που προκαλούν οι αγωγοί των συστημάτων κλιματισμού ή οι ανεμιστήρες, προκαλούν φυσική κόπωση μειώνοντας τις ατομικές επιδόσεις.
Οι θόρυβοι που προέρχονται από το εξωτερικό περιβάλλον μπορεί να προκαλέσουν και στις κατοικίες σημαντικό στοιχείο ενόχλησης και στρες στους ανθρώπους.
Ποιες επεμβάσεις είναι εφικτές κατά του θορύβου;
Υπάρχουν δύο διαφορετικοί τρόποι διαχείρισης και ελέγχου του θορύβου. Ο πρώτος αφορά τη συμπεριφορά του κτιρίου σε σχέση με τους ήχους που προέρχονται από το εξωτερικό περιβάλλον (ή άλλες κατοικίες) και αναφέρεται με τον όρο της ηχομόνωσης. Ο δεύτερος τρόπος αφορά αντιθέτως τα ακουστικά χαρακτηριστικά του εσωτερικού χώρου και τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρεται σε σχέση με με ενδεχόμενες εσωτερικές πηγές ήχου. Στην περίπτωση αυτή χρησιμοποιείται ο όρος ηχοαπορρόφηση.
